PIP dla studentów - czy możesz dostać PIP na studiach?

Tak, jako student możesz dostać PIP (Personal Independence Payment). PIP nie jest means-tested i nie zależy ani od tego, czy się uczysz, ani od student finance. Liczy się to, jak schorzenie albo niepełnosprawność wpływa na Twoje daily living i na poruszanie się, a nie to, czy studiujesz i skąd bierzesz pieniądze na studia.

Czy możesz dostać PIP jako student? (Tak)

Krótka odpowiedź brzmi: tak. To, że studiujesz, nie blokuje Ci wniosku o PIP, bo żaden przepis nie wyklucza osób uczących się. PIP ma pokryć dodatkowe koszty i wesprzeć w trudnościach, które wynikają z długotrwałego schorzenia fizycznego albo psychicznego czy z niepełnosprawności. DWP nie patrzy na Twoją pracę, dochód ani status studenta. Patrzy na to, jak schorzenie wpływa na Ciebie w codziennym życiu.

Wniosek mogą złożyć zarówno studenci dzienni, jak i zaoczni. Nie ma znaczenia, czy jesteś w sixth form albo college'u, robisz apprenticeship, studiujesz na studiach licencjackich, na studiach podyplomowych czy uczysz się zaocznie obok innych obowiązków. Jeśli schorzenie wpływa na to, jak radzisz sobie z aktywnościami daily living albo jak się poruszasz, możesz złożyć wniosek, a DWP oceni Cię dokładnie tak samo jak każdą inną osobę.

Żeby dostać PIP, trudności wywołane schorzeniem zwykle muszą trwać już przez ustalony okres przed złożeniem wniosku i mają się utrzymać przez ustalony okres po nim. Te okresy kwalifikacyjne wyznaczają przepisy, a nie daty Twojego kierunku. W praktyce mówi się, że trudności występują od około 3 miesięcy i mają trwać jeszcze co najmniej 9 miesięcy. Dokładne zasady, w tym te dla osób terminalnie chorych, znajdziesz na gov.uk, więc sprawdź tam aktualne szczegóły, zanim złożysz wniosek.

PIP ma dwie części: komponent daily living i komponent mobility. Każdy z nich DWP wypłaca w stawce standard albo enhanced, zależnie od tego, jak mocno schorzenie na Ciebie wpływa. Stawki ustala DWP i regularnie je weryfikuje, dlatego aktualne kwoty znajdziesz na gov.uk. Dla studenta najważniejsze jest jedno: to, czy dostaniesz te komponenty, nie ma nic wspólnego z nauką.

Czy bycie studentem wpływa na PIP? (Nie)

Nie. Samo studiowanie nie zmienia Twojego prawa do PIP i nie obniża wypłat. DWP ocenia funkcjonowanie, a nie styl życia. Assessora interesuje to, co potrafisz, a czego nie potrafisz zrobić niezawodnie, a nie to, czy zdajesz egzaminy albo piszesz eseje.

Warto jasno powiedzieć, dlaczego to ludzi zaskakuje. Wiele świadczeń jest means-tested, czyli Twój dochód i oszczędności wpływają na to, ile dostaniesz. Inne zależą od tego, czy możesz pracować albo czy jesteś dostępny do pracy. PIP różni się pod oboma względami. Nie jest means-tested, więc pieniądze, które wpływają, go nie obniżają, i nie jest work-tested, więc nauka ani praca Cię nie dyskwalifikują. Z tego samego powodu można pobierać PIP i pracować, co omawiamy w poradniku o PIP a praca na pełnym etacie.

Mimo to sposób, w jaki opisujesz swoje studenckie życie, potrafi zaważyć na assessmencie, bo assessor bierze to za kontekst. Jeśli powiesz mu, że chodzisz na każdy wykład i nigdy nie oddajesz nic po terminie, ale nie wyjaśnisz przy tym, ile wsparcia, odpoczynku i sposobów radzenia sobie za tym stoi, dasz mylny obraz tego, jak funkcjonujesz. Wracamy do tego dalej, bo opisanie wszystkiego uczciwie i w pełni to jedna z najważniejszych części studenckiego wniosku.

PIP a student finance i Disabled Students Allowance

To pytanie spędza sen z powiek większości studentów składających wniosek: czy PIP zabierze mi finansowanie studiów, a może finansowanie zabierze mi PIP? Odpowiedź na oba pytania brzmi: nie. Student finance i PIP prowadzą różne instytucje, liczą je osobno i jedno nie obniża drugiego.

Oto jak to wygląda w praktyce:

• Maintenance loans i tuition fee loans. Wchodzą w skład student finance i nie liczą się jako dochód dla PIP, bo PIP nie jest means-tested. Kredyt studencki nie obniży Ci PIP.
• Granty i stypendia. Maintenance grants, NHS bursaries, hardship funds i podobne formy wsparcia nie obniżają PIP z tego samego powodu. PIP zupełnie je pomija.
• Samo PIP. Kiedy student finance wylicza, ile kredytu albo grantu Ci przyzna, nie traktuje PIP jak dochodu gospodarstwa domowego. Pobieranie PIP nie zmniejsza więc Twojego student finance.

Disabled Students Allowance (DSA) stoi obok tego wszystkiego i znowu rządzi się własnymi zasadami. DSA pokrywa dodatkowe koszty związane ze studiami, które wynikają z niepełnosprawności albo długotrwałego schorzenia. Opłacisz z niego specjalistyczny sprzęt, oprogramowanie, non-medical helpera albo dodatkowe dojazdy na uczelnię. Nie jest means-tested i nie musisz go zwracać.

Najważniejsze: DSA i PIP robią zupełnie co innego i nie mają na siebie żadnego wpływu. DSA dotyczy studiów. PIP dotyczy codziennego życia. Możesz pobierać oba naraz. DSA nie obniży Ci PIP, a PIP nie obniży DSA. Bywa wręcz odwrotnie: dowody zebrane pod jedno świadczenie potrafią pomóc opisać potrzeby przy drugim, choć ocenia je inna instytucja i według innych kryteriów.

Studiowanie ze zmiennym schorzeniem i reliability test

Wielu studentów składających wniosek choruje na coś, co się waha. Choroby psychiczne, przewlekły ból, zespoły zmęczenia, choroby autoimmunologiczne i wiele innych potrafią być do opanowania w jednym tygodniu i przytłaczające w następnym. Życie na uczelni utrudnia opisanie tego, bo plany zajęć, terminy i rytm semestru zasłaniają to, jak bardzo nierówne są naprawdę Twoje dni.

PIP uwzględnia takie wahania przez tak zwany reliability test. Przy każdej aktywności nie chodzi o to, czy zrobisz coś raz, w dobry dzień. Assessor ma sprawdzić, czy potrafisz to zrobić:

• Bezpiecznie - nie narażając ani siebie, ani nikogo innego.
• W akceptowalnym standardzie - porządnie, a nie po łebkach.
• Powtarzalnie - tyle razy w ciągu dnia, ile rozsądnie potrzebujesz, a nie jeden jedyny raz.
• W rozsądnym czasie - nie zajmując na to znacznie więcej czasu niż osoba bez Twojego schorzenia.

Jeśli przy danej aktywności nie spełniasz wszystkich czterech warunków naraz, DWP powinien uznać, że nie wykonujesz jej niezawodnie, nawet jeśli technicznie czasem dajesz radę. Do tego PIP patrzy, jak często trudność wraca. Z reguły, kiedy dany poziom trudności dotyczy Cię przez więcej niż połowę dni, DWP traktuje go jako Twoją zwykłą sytuację. Zasadę większości dni opisują przepisy i gov.uk. Więcej o tym, jak DWP nalicza punkty, znajdziesz w poradniku o systemie punktów PIP.

Dla studenta ma to ogromne znaczenie. Możesz pojawić się na seminarium o 9 rano, ale tylko dlatego, że pominąłeś śniadanie, bo gotowanie Cię przerastało, wziąłeś mocny lek na lęk, po którym masz mgłę w głowie, a potem przespałeś całe popołudnie, żeby dojść do siebie. Na formularzu zdanie "byłem na seminarium" nie mówi assessorowi prawie nic. Prawdziwy obraz to cała sekwencja: ile Cię to kosztowało, czego przez to nie zrobiłeś i jak często ten schemat się powtarza.

Jak opisać trudności uczciwie, nawet jeśli radzisz sobie na uczelni

Studenci, którzy dobrze sobie radzą, dostają za mało punktów najczęściej z jednego powodu: opisują siebie tak, jak zrobiliby to na zajęciach albo na rozmowie o pracę. Podkreślają, co potrafią, bagatelizują wysiłek i przemilczają wsparcie, dzięki któremu w ogóle dają radę. Ten odruch jest całkowicie zrozumiały, ale na formularzu PIP działa przeciwko Tobie.

Radzić sobie to nie to samo co nie mieć potrzeb. Jeśli ciągniesz studia dzięki dodatkowemu czasowi na egzaminach, nagraniom wykładów, support workerowi, rodzicowi, który dzwoni i przypomina Ci o jedzeniu, współlokatorowi, który gotuje, kiedy Ty nie dajesz rady, albo dzięki długiej regeneracji między obowiązkami, to wszystko są realne i ważne potrzeby. Assessora interesuje pomoc i udogodnienia, na których się opierasz, a nie sam efekt końcowy.

Opisując każdą aktywność, postaraj się uwzględnić:

• Co naprawdę dzieje się w trudny dzień, konkretnie i szczegółowo, zamiast ogólnie zapewniać, że dajesz radę.
• Każdą pomoc od ludzi - przypominanie, nadzór, pomoc fizyczną, zachęcanie albo kogoś, kto sprawdza, czy jesteś bezpieczny.
• Każdy sprzęt i każde udogodnienie, z którego korzystasz, od przyborów kuchennych przez aplikacje i przypomnienia po sprzęt do poruszania się.
• Skutki uboczne - ból, wyczerpanie, obniżony nastrój albo konieczność odpoczynku, i to, czego przez nie później nie zrobisz.
• Jak często trudność wraca w typowym tygodniu albo w dwóch tygodniach.

Warto też pokazać różnicę między kontrolowanym środowiskiem uczelni, które zwykle opiera się na reasonable adjustments, a resztą Twojego życia. Disability support services, przedłużone terminy, przystosowany akademik i wyrozumiali wykładowcy potrafią umożliwić naukę, podczas gdy codzienne życie zostaje naprawdę ciężkie. Assessor musi tę różnicę zrozumieć, bo PIP ocenia daily living i mobility, a nie wyniki na uczelni.

Wszystko to podpierasz dowodami. Listy od GP, specjalisty, uczelnianego disability service, zespołu zdrowia psychicznego albo support workera potwierdzą i schorzenie, i pomoc, na której się opierasz. Nie musisz udowadniać diagnozy jak w postępowaniu medycznym, ale konkretne dowody na to, jak schorzenie wpływa na Ciebie, naprawdę ważą. Jeśli wniosek dotyczy zdrowia psychicznego, zobacz też poradnik o PIP a zdrowie psychiczne.

Uwaga o młodych osobach poniżej 20 lat w non-advanced education

Jeśli masz mniej niż 20 lat i wciąż uczysz się w non-advanced education, na przykład na A levels albo na równoważnym kursie w college'u, istnieje osobny zestaw przepisów, o którym pewnie słyszałeś. Regulują one, czy rodzic może nadal pobierać na Ciebie pewne świadczenia, dopóki zostajesz w tej szkole. Mówi się wtedy, że pozostajesz tak zwaną qualifying young person.

Rozdziel jednak dwie różne sprawy. Te przepisy dotyczą świadczeń Twojego rodzica. Nie dotyczą Twojego PIP. Młoda osoba może złożyć wniosek o PIP we własnym imieniu od 16. roku życia, a DWP oceni ten wniosek wyłącznie po tym, jak schorzenie wpływa na Ciebie. Nauka w non-advanced education nie zamyka Ci drogi do PIP, a sam wniosek o PIP nie odbiera Ci statusu we wniosku rodzica.

Świadczenia rodzica i nauka młodej osoby zazębiają się dość zawile, a przepisy w dodatku się zmieniają. To jeden z tych obszarów, gdzie naprawdę warto sprawdzić aktualny stan na gov.uk albo porozmawiać z doradcą ds. świadczeń. Najważniejsze jest jednak proste: to, że jesteś młodym studentem, nie odbiera Ci prawa do własnego wniosku o PIP. Jeśli sprawa dotyczy osoby poniżej 16 lat, mamy osobny poradnik o PIP dla dzieci, a o przejściu do systemu dla dorosłych pisze poradnik dla młodych dorosłych.

Jak złożyć mocny studencki wniosek

Jeśli zdecydujesz się złożyć wniosek, kilka praktycznych kroków zwykle wszystko upraszcza:

• Zacznij od tego, jak schorzenie wpływa na Ciebie, aktywność po aktywności, zanim w ogóle pomyślisz o swoim kierunku. Formularz opiera się na 12 aktywnościach daily living i mobility, które rozkładamy na części w poradniku o wypełnianiu formularza PIP2.
• Opisz najgorsze i typowe dni, a nie najlepsze, i powiedz, jak często każdy z nich się zdarza.
• Uwzględnij wsparcie, na którym się opierasz, żeby się uczyć i żyć, łącznie z tym, co daje uczelnia.
• Zbieraj dowody wcześnie od GP, specjalistów i uczelnianego disability service, bo na takie papiery czeka się czasem tygodniami.
• Aktualne stawki, zasady i okresy kwalifikacyjne sprawdź na gov.uk, zamiast wierzyć liczbom widzianym gdzie indziej, bo kwoty ustala DWP i one się zmieniają.

Wniosek o PIP jako student to nic wyjątkowego ani ryzykownego. To zwykły wniosek o PIP, a nauka jest tylko tłem. O wyniku decyduje to, jak jasno i uczciwie pokażesz, co schorzenie robi z Twoim codziennym życiem. Jeśli na uczelni radzisz sobie dobrze, a po cichu walczysz w domu, to dokładnie ta sytuacja, którą PIP ma dostrzegać, pod warunkiem że formularz to pokaże. Jeśli pobierasz też inne świadczenia, zobacz nasz poradnik o tym, jak PIP łączy się z innymi świadczeniami.

Najczęściej zadawane pytania